Born to Run

thegoat

“Baby this town rips the bones from your back
Its a death trap, its a suicide rap
We gotta get out while were young
`cause tramps like us, baby we were born to run”

Vanaf het moment dat ik in 1997 Manchester City begon te volgen ging het bergafwaarts met de club. Zuiver toeval natuurlijk maar mooi is anders. De club was natuurlijk in de Swales en Franny Lee jaren aardig afgegleden en was nu onder leiding van Frank Clark bezig aan het 2e jaar op rij in de oude second division. Het voorgaande jaar was na de degradatie uitgelopen op een teleurstellende 14e plek en voor het nieuwe seizoen zag het er niet beter uit. De perfect 10 Georgi Kinkladze was er nog steeds maar bleek niet in staat zijn kunststukjes te vertalen naar de lower leagues. Ook de rest van het team blonk niet uit in kwaliteit en bestond veelaal uit dertigers die aan de verkeerde kant van hun carriere zaten of spelers die het niveau eigenlijk niet aankonden.

Het seizoen begon nog spectaculair met een mooie 2-2 thuis tegen Portsmouth met onder andere een doelpunt van debutant Wiekens maar al rap volgden nederlagen en gelijkspelen elkaar op daar waar overwinningen nodig waren. Tegen het einde van het seizoen stond de ploeg onder de streep en had het een overwinning nodig op het al gedegradeerde Stoke City terwijl Portsmouth moest verliezen. City hervond ineens haar vorm en won de laatste wedstrijd ruim met 5-2 in het  Britannia stadium maar al snel bleek dat directe concurrenten Port Vale en Portsmouth ook zouden gaan winnen. De City faithful, bekend om haar wrange gevoel voor humor, hield de sfeer er in met spreekkoren als “Are you watching Macclesfield” maar na het laatste fluitsignaal was er geen ontkomen meer aan. Voor het eerst in haar geschiedenis was Manchester City gedegradeerd naar de derde afdeling van het Engelse profniveau.

1998 relegation

Na de degradatie wordt de meegereisde aanhang bedankt

Anno 2009 ben je geneigd om te roepen so what! Ondertussen wordt het derde plan van het Engelse voetbal bevolkt met clubs als Leeds United, Charlton Athletic en waren tot voor kort ook Nottingham Forest en Sheffield Wednesday bewoners van deze divisie. In het seizoen 1998/1999 was het een iets ander verhaal. Clubs als Wycombe, York, Lincoln en tot groot verdriet van de City supporters zelfs Macclesfield maakten deel uit van league one. Enkele jaren ervoor hobbelde Macclesfield nog mee in de amateurs terwijl City op het hoogste niveau speelde. Kortom een regelrechte vernedering met als extra klap op de vuurpijl het feit dat Stockport County zelfs een divisie hoger speelde. Iets wat tot op de dag van vandaag nog problemen geeft bij bepaalde types in beide supportersgroepen. Maar over de rivaliteit tussen Stockport en City zal ik in een later blog uitweiden.

De City verhalen beginnen te lijken op een kapotte grammofoon plaat maar ook op het derde plan ging het weer niet van een leien dakje. Het begin was veelbelovend. In de stralende zonneschijn wist de ploeg Blackpool met 3-0 naar huis te sturen voor bijna een uitverkocht huis. Ruim 32000 toeschouwers hadden de weg naar Maine Road weten te vinden. Uiteindelijk zou het toeschouwersgemiddelde voor het hele seizoen uitkomen op 28.273 ruim 89% van de totale capaciteit. Niet slecht voor de gevallen reus en een duidelijk teken van de loyaliteit van de gemiddelde City supporter. Grote toeschouwersaantallen ten spijt ging het sportief een stuk minder. Na de competitie ouverture volgden 2 gelijke spelen en een nederlaag. Deze wisselvallige vorm bleef aanhouden tot en met eind januari. Op het moment dat de ploeg aantreed tegen Stoke in het Britannia stadium  staat het 10e (na zelfs even 15e te hebben gestaan in oktober) en is op weg naar een nieuw seizoen in league one. Iets wat financieel gezien de doodslag voor de club had betekent. Live voor de Sky camera’s vond de ommekeer plaats. In pool temperaturen legden beide ploegen een draak van een wedstrijd op de mat. Een afgeslagen corner valt voor de voeten van verdediger Wiekens en met alle geluk van de wereld pakt City 3 punten tegen een concurrent. Het blijkt bevrijdend te werken en met een vorm die over het hele seizoen genoeg was geweest voor de directe promotieplekken weet de ploeg uiteindelijk op de 3e plek te finishen genoeg voor een playoff halve finale tegen Wigan.

Wigan was in die tijd niet meer dan een schimmig clubje uit Lancashire wat net bezig was met haar opmars naar boven. Het speelde nog op het verlopen Springfield Park waar dan ook de 1e wedstrijd voor ruim 6000 toeschouwers plaatsvond. City sleepte een 1-1 uit het vuur. In een kolkend Maine Road wist de ploeg uiteindelijk met 1-0 de finaleplaats veilig te stellen. Tegenstander deze keer: Gillingham.

Na alle ellende in de jaren er voor waren de City supporters gematigd optimistisch. In de competitie had de ploeg tegen Gillingham gewonnen en gelijkgespeeld en City was de club in vorm gezien de eindspurt in de competitie. Voor de wedstrijd was er de, welhaast obligate, rel om de toegangskaarten. In het oude Wembley had City eigenhandig de boel wel kunnen uitverkopen maar helaas voor City werden de kaarten 50/50 verdeeld over beide clubs. Gillingham met gemiddeld 7000 toeschouwers mocht net zoveel kaarten proberen weg te zetten als City met gemiddeld 28000. Dit hield de club uit Kent niet tegen om ook haar allocatie zonder problemen te verkopen. Een dagje Wembley met de lokale club is prima te doen vanuit Kent en zo’n playoff final is natuurlijk een kers op de taart..

Het was de 30e mei 1999. Naderhand gezien één van de belangrijkste, zo niet dé belangrijkste wedstrijd van Manchester City in de afgelopen 30 jaar stond op het program. Het oude Wembley was met 76.935 toeschouwers bommetjevol met hoopvolle supporters van beide kampen. In Winschoten zat de toen 22 jarige schrijver van dit blog in een brugwachterhuisje in Winschoten geld te verdienen om zijn collegegeld te bekostigen. Een oude bakkelieten radio uit vervlogen tijden gaf een brak signaal door van de BBC World Service waar hoogtepunten van de wedstrijd werden doorgegeven. Het signaal was zwak en verdween met regelmaat 3 a 4 minuten, de spanning nog verder opvoerend. Op Wembley was ondertussen afgetrapt.De elf spelers van Manchester City die op die dag in de basis stonden:

Nicky Weaver, Lee Crooks, Richard Edgehill, Gerard Wiekens, Andy Morrison, Kevin Horlock, Michael Brown, Jeff Whitley, Terry Cooke, Paul Dickov en Shaun Goater.

Zoals zoveel finale wedstrijden was het spel niet om aan te zien. Beide ploegen speelden voorzichtig het balletje rond op zoek naar de zwakke punten aan beide kanten. Dik 80 minuten lang bleef dit geschuivel voortduren. Een iets beter City had wat halfbakken kansen maar daar was het ook wel mee gezegd. De pleuris brak uiteindelijk 10 minuten voor tijd uit. Een kort steekpassje in de 16 meter van City bracht de makkelijk scorende Carl Asaba in stelling. Een droge knal in de linker bovehoek langs Nicky Weaver volgde en Gillingham stond vlak voor tijd op voorsprong. Een verwoed wanhoopsoffensief van City volgde op jacht naar de gelijkmaker. Maar in plaats van de 1-1 viel tot groot verdriet van een ieder in sky blue de 0-2. Na een City aanval werd de bal door Gillingham blind naar voren geknald. Je gelooft het haast niet maar met alle geluk van de wereld komt de bal opnieuw terecht bij Carl Asaba. Met een kort hakje brengt hij de opkomende Robert Taylor in stelling die met een ziedende schuiver de bal in het doel knalt. Er zijn op dat moment 86 minuten gespeeld en de City aanhang kan het niet meer aanzien. Opnieuw een nederlaag, opnieuw verdriet. Opnieuw een jaar door moeten brengen in de voetbalkerkhof van league one met clubs als York en Wycombe. Enkele duizende mensen trokken hun conclusie’s en verlieten gedesillusioneerd het stadion om de lange weg vanaf de twin towers naar Wembely Park tube station af te leggen. Een ware walk of shame.

Op dat moment begint een verdoofd Manchester City op een soort automatische piloot te voetballen. Weg zijn de zenuwen en op dat moment beginnen de betere kwaliteiten van de City spelers ten opzichte van die van Gillingham boven te drijven. Met vlot combinatie voetbal komt de bal in de 89e minuut bij Gillingham in het zestien meter gebied. De bal wordt afgeslagen en komt voor de linker van Kevin Horlock. In de touwen met die bal maar veel vertrouwen spreekt er niet uit het juichen van de City spelers. Het enige wat nog rest zijn een onbekend aantal minuten blessuretijd en gezien het geringe aantal keren dat het spel is stil gelegd kan het nooit veel zijn. In Winschoten is de bakkelieten radio uitgezet. Zelf had ik de auto van de provincie Groningen (werkgever op dat moment) in een afgelegen aardappelweiland geparkeerd op wat tegenwoordig de Blauwe Stad is omdat daar het ontvangst met de autoradio beter was dan de prehistorische radio. Kersverse supporter van maar liefst twee jaar en na degradatie krijg je deze teleurstelling voor je kiezen….

Op Wembley tikt de klok ondertussen onverbiddelijk voort op weg naar het eindsignaal van de wedstrijd en misschien zelfs het einde van Manchester City Football Club. Aanval na aanval golft op het doel van Gillingham af maar doelman Vince Bartram houdt zijn kooi leeg. We zijn ondertussen aanbeland in de 4e minuut van de blessuretijd. Geen mens in het stadion en voor de buis begrijpt waar scheidsrechter Mark Halsey de extra speelminuten vandaan haalt. Een klutssituatie rand zestien. De boel komt voor de voeten van Paul Dickov, een kleine schijnbeweging en een snoeihard schot knalhard in de rechterboven hoek. Het sky blue gedeelte van het stadion ontploft. Paul Dickov glijdt in pure extase op zijn knieeen over het heilige gras van Wembley. Op een eenzaam aardappelveld in Scheemda zit een idioot als een debiel oerkreten te uiten met op de achtergrond het knalharde geruis van het middengolf geluid van de BBC World Service. De oogst is vernield.

dickovwembleyPaul Dickov na de 2-2

Op Wembley way sijpelen langzaam maar zeker de berichten vanuit het stadion door naar de vertrokken City supporters. Het is 2-1!!! Een klein groepje gaat nog terug, het gros loopt stug door, de handen in de zakken en de lichtblauwe prullaria diep in de zakken verstopt. Ondertussen de tranen wegduwend. Enkele minuten later een enorm gejuich. De pas van de vertrokken City supporters versneld. Het zal wel het eindsignaal zijn. Kut. HET IS 2-2! Huh ? Wat? Ja echt! Dickov 2-2!!! We gaan verlengen!! Langzaam zinkt het besef door in de hoofden van de Mancunians. Halsoverkop worden er sprints getrokken over Wembley way, over de hoge trappen. De slechte conditie speelt geen rol, de adrenaline doet alles vergeten. Enkele stewards proberen de supporters nog buiten te houden maar tegen de grote golf Sky Blues is geen houden aan. Op het moment dat de verlenging wordt afgetrapt zijn de City supporters door het hele stadion verspreid. Ook in de Gillingham vakken zijn de soms betraande hoofden van de City supporters te ontwaren. De verlenging vliegt voorbij zonder dat één van beide ploegen echt aansprak kan maken op een goal. Strafschoppen zullen de beslissing moeten brengen.

penaltylineup

De City spelers wachten de strafschoppen af

Horlock scoort, Smith mist voor Gillingham. Dickov mist, maar ook Pennock van Gillingham weet niet te scoren. Vervolgens scoren Cooke voor City en John Hodge voor Gillingham. We zijn ondertussen aanbeland bij de vierde strafschop. De door de supporters verguisde local boy Edgehill scoort de vierde voor City waarna Guy Butters aanlegt voor Gillingham. Een korte aanloop volgt en met links schiet Butters zijn penalty slap door het midden. Recht op het lichaam van de jonge Nicky Weaver. Wat vervolgens gebeurt kan ik proberen te beschrijven maar ik raad de lezer dezes aan de onderstaande youtube links te bekijken en in dit geval nummer drie met daarin de beelden van een in delirium verkerende Nicky Weaver die in zijn eentje de hele windhonde renbaan van Wembley over probeert te rennen. Op de tribunes ontploft het City contigent. De great escape is voltooid en naar later blijkt de eerste stap naar rehabilitatie is gezet. Tien jaar na dato is City overgenomen door een Arabisch consortium en speelt het in een splinternieuw stadion in de Premiership met sterren als Robinho en Tevez. Maar de supporters die op de 30e mei 1999 de wedstrijd op Wembley meemaakten zullen niet vergeten dat dit alles nooit mogelijk was geweest zonder de elf helden die op dat moment de eer van City verdedigden op Wembley.

article-11Bigandycup

Big Andy Morrison en Nicky Weaver nemen de cup in ontvangst na de overwinning

In Scheemda werd ondertussen de auto gestart en werd de 12 jaar oude Volkswagen Polo richting Winschoten gestuurd. Er lagen 5 hele boze booteigenaars te wachten tot de brug open ging. Hoezo contrast.

De penalties en de het feest:

Advertenties

0 Responses to “Born to Run”



  1. Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s





%d bloggers liken dit: