Every Inch a Gentlemen

Robson in zijn voetbaljaren

Robson in zijn voetbaljaren

Afgescheurde ledematen, kapotgeschoten kinderen, massagraven. Ik zie het met enige regelmaat allemaal voorbij flitsen op de televisie. Waarschijnlijk ben ik afgestompt, want het doet me niet veel meer. Ik neem het voor kennisgeving aan. Misschien is het de leeftijd of het feit dat het allemaal zo vaak te zien is. Toch was ik afgelopen week ineens geraakt toen ik iets zag op de tv. Ik zag een iemand in een rolstoel zitten die meer dood dan levend leek. Je zag het hoopje mens lijden, maar hij behield zijn waardigheid. Hij was namelijk aanwezig bij een evenement dat speciaal ter ere van hem was georganiseerd. Op het tandvlees had hij het weten te redden tot deze dag. Vijf dagen later was hij dood. Sir Bobby Robson is niet meer.

Het beeld van de dood- en doodzieke Robson in die rolstoel zal me nog wel even bijblijven. Het geeft aan hoever een mens kan gaan als hij iets perse wil. Robson had al voor de vijfde keer kanker gekregen en leek een aantal maanden geleden al iedere dag te kunnen sterven. Bobby besloot echter keer op keer de afspraak met de dood te verzetten, want 26 juli 2009 stond met rood omcirkelt in zijn agenda. Die dag zou namelijk de re-match van de halve finale van het WK 1990 worden gespeeld tussen Engeland en Duitsland. Robson was destijds de coach van het Engelse elftal. Het doel van deze wedstrijd was geld inzamelen voor het kankerfonds van Bobby Robson en daar moest en zou hij bij zijn. Ook al koste het hem dagelijks veel pijn. De wedstrijd was te belangrijk voor hem.

Het WK 1990 was ook de eerste keer dat ik Bobby Robson zag. Hij had vooraf al een grote carrière gehad als voetballer bij West Bromwich Albion en Fulham. Daarnaast was hij Engels international geweest. Een groot voetballer dus, maar als manager werd hij zelfs nog groter. Het kleine Ipswich Town was net naar het hoogste niveau gepromoveerd op het moment dat Robson er manager werd. Hij turnde het Engelse equivalent van De Graafschap – Ipswich Town wordt de Tractor Boys genoemd – om tot een echte topclub. De club werd een vaste waarde in Europa, won er zelfs de UEFA Cup, en ook de FA Cup ging voor het eerst naar Ipswich toe. De enige frustratie van Robson bleef de landstitel. Tweemaal werd de tweede plek behaald en driemaal de derde, maar nooit werd de club Champion of England.

Robson en de UEFA Cup bij Ipswich Town

Robson en de UEFA Cup bij Ipswich Town

In 1982 werd Robson bondscoach van Engeland. Zoals iedere Engelse bondscoach kreeg ook Robson veel kritiek. De Engelse pers denkt namelijk nog steeds dat Engeland hét voetballand in de wereld is na die gelukkige overwinning in 1966. Tijdens het WK in 1990 snoerde hij echter iedereen de mond. Engeland vocht als leeuwen en spelers als Paul Gascoigne en Gary Lineker veroverden een plekje in de harten van de mensen thuis. Uiteindelijk werd in na penalty’s verloren van de onvermijdelijke Duitsers in de halve finale. Ineens was Robson weer een held, maar die had het ondertussen helemaal gehad met de Engelse pers. Hij besloot op te stappen als bondscoach en een baan op het vaste land te gaan zoeken.

PSV werd zijn nieuwe club. Robson werd geïntroduceerd bij ht Nederlandse publiek door Tom Egbers met de woorden “Every inch a Gentlemen”. Dat bleek te kloppen, want de innemende Engelsman werd als mens door iedereen erg hoog gewaardeerd. Het was helaas ook bij PSV waar voor de eerste keer kanker werd geconstateerd bij Robson. Hij overwon die, zoals hij ook de volgende drie keer die vreselijke ziekte zou overwinnen. Via Sporting Lissabon, FC Porto, Barcelona en nog een keer PSV kwam Robson – ondertussen overladen met titels en bekers – in 1999 terecht bij Newcastle United. Een betere combinatie kon niet, want Robson was een zoon van de streek en The Toon was zijn favoriete club.

Bobby Robson en zijn vertaler, ene José Mourinho

Bobby Robson en zijn vertaler, ene José Mourinho

In Newcastle waren ze nog aan het bijkomen van een dramatische periode onder Ruud Gullit (waarin de club afzakte naar de onderste regionen), maar Robson kreeg de ploeg snel weer op de rails. Vanaf 2002 werd de club respectievelijk vierde, derde en vijfde. Geweldige resultaten, maar die vijfde plek betekende geen Champions League voetbal. De vadsige voorzitter Freddy Sheperd gooide hem er in na een paar weken in het nieuwe seizoen eruit, nadat een stroeve start. Sindsdien is de club ver afgezakt, wat resulteerde in degradatie het afgelopen seizoen. Soms bestaat er nog gerechtigheid in de voetbalwereld. Voor Robson betekende het ontslag meteen het einde van zijn carrière in de voetballerij, ondanks dat het Schotse Heart of Midlothian hem nog een baan als manager aanbood.

Sir Bobby hoopte te kunnen genieten van een rustige oude dag, maar helaas openbaarde de kanker zich voor de vijfde keer bij hem. Ditmaal was het lijf er niet meer tegenop gewassen. Puur op karakter hield hij het nog uit tot zijn erewedstrijd in zijn geliefde Newcastle. Robson werd geëerd voor de wedstrijd door de UEFA en kreeg een staande ovatie van het publiek. Hij leek nog te genieten, maar in zijn hart wist hij al dat dit de laatste keer zou zijn dat hij in een stadion zou zijn. Na deze wedstrijd was het genoeg geweest voor hem en kon hij vredig sterven. Robson werd 76 jaar en zal herinnerd worden als een iemand die every inch gentlemen was.

Een doodzieke Robson

Een doodzieke Robson

Advertenties

0 Responses to “Every Inch a Gentlemen”



  1. Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s





%d bloggers liken dit: