Shit on the Palarse!

27-01-2009: Charlton Athletic v Crystal Palace 1-0

Zeggen dat het momenteel niet goed gaat met de trots van South-East London is het understatement van het jaar. Werd Charlton voor het seizoen nog door een inmiddels niet meer serieus te nemen voetbalmaandblad op de derde plaats voorspeld, de realiteit is dat we momenteel onderaan de ranglijst bungelen en dat het gat naar een veilige plek inmiddels ook angstwekkend groot begint te worden. De laatste wedstrijd die werd gewonnen dateert inmiddels van begin november en aangezien eens zo’n slechte serie moet worden doorbroken, waarom dan niet in de derby tegen de rivalen uit SE25? Vorig seizoen werd thuis immers ook gewonnen van Palace en dit soort wedstrijden vormen altijd de slagroom op de taart voor clubsupporters. Vandaar dat ik en mijn Charlton voetbalvriend deze wedstrijd bij het uitkomen van de fixturelist al rood omcirkelden in de agenda, ondanks de belachelijke Tuesday night kick-off.

We besloten om “even” op en neer te vliegen en zo kon het gebeuren dat na eerst een halve dag te hebben gewerkt, ik in het lekkere winterzonnetje naar mijn voetbalvriend liep, om samen naar Schiphol te rijden. Mijn laatste keer naar The Valley was met kerstmis geweest, voor hem was het al veel langer geleden. Niet dat hij nou een teletekst supporter is geworden, maar door allerlei oorzaken waren vier andere trips niet doorgegaan vanwege ziekte, trein cancellations en geblokkeerde snelwegen. We hadden er dus zin in, bovendien breekt het de week zo lekker!

Het was opvallend rustig op Schiphol en ook omdat we al online hadden ingecheckt verliep alle rompslomp voorspoedig. Het vliegtuig van EasyJet had helaas een half uurtje vertraging, maar geen vuiltje aan de strakblauwe lucht. We vlogen dit keer naar Gatwick en de reis daarvan via London Bridge richting The Valley zou op papier niet al te veel tijd moeten kosten. Helaas werkt de praktijk altijd anders helaas en moest er op Gatwick een halve marathon worden afgelegd voordat de trein werd bereikt. De treinreis verliep voorspoedig tot het overstappen op London Bridge. Een voetbalwedstrijd plannen op een doordeweekse avond, waardoor duizenden voetbalsupporters zich tijdens rush hour richting het stadion gaan begeven is geen gelukkige combinatie, om het zacht uit te drukken. Overigens is het heel raar dat je ’s middags nog op het werk achter je bureau zit in Eindhoven, om een paar uur later rond te lopen op een station in hartje Londen. Het was dan ook totale chaos op London Bridge, waar Charlton fans zich mengden met Palace fans en forenzen. De eerste trein zat zo vol dat het ons net niet lukte om ons in een rugby scrum nog naar binnen te wurmen. Gelukkig kwam vrij snel een tweede trein en stonden we met onze neus vooraan bij een deur. Het was maar goed dat de deuren aan de andere kant dicht zaten, want we werden zo’n beetje naar binnen gelanceerd door de meute achter ons. Uiteindelijk kon de laatste 20 minuten naar Charlton toch nog worden afgelegd en kwamen we een half uur voor kick-off aan bij het stadion, waar het al heerlijk druk was.

Avondwedstrijden hebben altijd net dat beetje extra lijkt het wel, het ziet er allemaal wat spannender uit. De tocht van station naar ground is zo adembenemend mooi met die lichtmasten in de verte en al die mensen die verwachtingsvol daarheen lopen, onderweg een programme kopen of in de lange rij van de fish & chips shop aansluiten. Na eerst een heerlijke fish & chips te hebben verorberd ging ik naar binnen en dit keer hadden we prima plaatsen laag op de North Upper. Tijdens het doornemen van de spelerslijst in de programme viel op dat het aantal loan spelers wel erg groot is geworden momenteel, meestal een teken dat het niet goed gaat. Waren we net gewend aan namen als Bouazza, Waghorn en McSheffrey, nu moesten we het doen met Burton, Soares en Murty. Soares is dan nog een bekende naam en heel pikant een bekende ex-speler van Palace die dit seizoen naar Stoke City is gegaan. Charlton had ook een nieuwe speler aangetrokken, Matthew Spring van Sheffield United. Afgezien van Soares kon ik me er allemaal vrij weinig bij voorstellen. Kortom, afwachten dus maar weer hoe het allemaal zou gaan lopen.


Vlak voor kick-off blijkt dat de attendance toch wat tegenvalt, veel lege plekken en uiteindelijk net iets meer dan 20.000 toeschouwers. Op zich niet verkeerd voor een staartploeg in de tweede divisie, maar juist voor deze wedstrijd had ik het iets hoger verwacht. Het uitvak is wel helemaal packed to the rafters en dat levert een heerlijk electric sfeertje op.

De wedstrijd loopt vanaf het begin gelijk op en al vrij snel komt Charlton op een 1-0 voorsprong door een binnengeschoten afvallende bal van uitgerekend nieuwe aankoop Matthew Spring. The Valley explodeert en eindelijk weer eens dat heerlijke gevoel van uitzinnig juichen meemaken samen met mijn voetbalvriend. De eerste helft verloopt verder zonder veel kansen voor beide kanten en wat opvalt is dat er eindelijk iets van strijd is waar te nemen bij de Charlton spelers. Burton doet het voorin erg goed als spits die de ballen vasthoudt, veteraan Murty brengt de juiste spirit en mentaliteit en Nicky Bailey laat zien waarom hij mijn favoriete speler is. Als dertigplusser kan ik nu ook eens zeggen dat ik deze speler ooit nog heb zien spelen voor Barnet in de Conference. Uiteindelijk wordt de rust toch vrij makkelijk bereikt met een 1-0 voorsprong.

In de rust een beetje rondkijken op de concourse en vooral wachten op de tussenstanden elders. Als het bij Pompey-Villa eindelijk ook rust is, blijkt helaas dat alle andere ploegen onderin ook op voorsprong staan, behalve Southampton. Een overwinning van Charlton is dan ook nog meer een must. In de tweede helft neemt de druk van Palace iets toe zonder echt gevaarlijk te worden. Dan blijkt ook dat Charlton een ploeg is zonder zelfvertrouwen en worden ballen nodeloos blind vooruit getrapt en zomaar in de voeten van een tegenstander gepast. Het lijkt erop dat het erg moeilijk gaat worden en dat de ploeg zal bezwijken.

Parkinson brengt Chris Dickson voor Gray en die brengt wat leven in de brouwerij en net op tijd kantelt het beeld van de wedstrijd weer. Charlton recht de rug, wordt nog meer vastberaden de voorsprong te behouden. Het publiek pikt dit op en gaat nog meer achter de ploeg staan. Palace kan geen vuist maken en ook de 5(!) minuten blessuretijd gaan uiteindelijk met veel nagelbijten en dichtgeknepen billen voorbij zonder dat Palace nog echt kansen weet te creeren. Het laatste fluitsignaal klinkt als een bevrijding en een enorm gejuich breekt los. Eindelijk weer eens gewonnen en hopelijk de start van de ommekeer en een serie van betere resultaten.

Na de wedstrijd lopen we richting de Royal Oak, waar de stemming prima is en waar het biertje prima smaakt. Op TV komen de resultaten voorbij en helaas zijn de tussenstanden niet veel verbeterd, de concurrentie heeft ook goede resultaten geboekt. Als de bijgewerkte ranglijst wordt getoond blijkt dat we nog steeds acht punten achter staan op een veilige plaats. Dat lijkt al redelijk hopeloos, maar al gauw wordt dit gevoel bij iedereen verdrongen. Niet nu, nu is het feest, nu genieten we na en is er geen ruimte voor realisme. Morgen kijken we wel weer verder. Uiteindelijk lopen we terug richting station en nemen de trein richting Woolwich Arsenal om daar over te stappen op de DLR richting City Airport. We zitten in een Travelodge op vijf minuten lopen van de vertrekhal. Daar aangekomen nemen we nog een bakkie koffie voordat we moe maar voldaan ons bed opzoeken.

Het grote voordeel van City Airport is dat je tot 10 minuten voor tijd kunt inchecken(!), dus we lopen lekker laat de vertrekhal in, nemen een koffie en sandwich, kopen wat ochtendkrantjes en stappen aan boord van de cityhopper van British Airways, die ons met weer een half uurtje vertraging op Schiphol afzet. Vanaf daar weer met de auto naar Eindhoven, waar ik rond 13.00 wordt afgezet bij mijn werk. Onze kantoortuin loop ik brullend binnen met “You Are Shit And You Know You Are!” richting mijn Engelse collega uit Croydon die Palace supporter is. Ongeveer 100 mensen kijken me verbijsterd aan, maar hij kan er de humor wel van inzien. Priceless. Daarom ben je clubsupporter, om na 15x niet winnen dagenlang met zo’n gelukzalig gevoel rond te lopen.

Advertenties

0 Responses to “Shit on the Palarse!”



  1. Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s





%d bloggers liken dit: