In een tijd waar voetbal vooral bestaat uit het commerciële aspect zijn er ook mensen die belang hechten aan de geschiedenis.  Zelf heb ik ook interesse in geschiedenis en zeker de laatste 2 wereldoorlogen boeien mij.  Zowiezo vind ik dat men in de UK meer belang hecht aan de recente geschiedenis dan hier.  Ook in de voetbalwereld zijn er nog steeds fans en clubs die de gesneuvelde helden eren.

1 van deze clubs is Leyton Orient uit Londen.  Elk jaar trekt er een groep Leyton Orient supporters trekt naar N-Frankrijk.   Niet om hun team te gaan aanmoedigen, maar om de graven te bezoeken van ‘hun’ gesneuvelden in Wo I.   Mooi dat er nog mensen zijn die denken aan de geschiedenis van de club en de spelers uit lang vervlogen tijden.   Zo trokken er vorig seizoen dus 183 Leyton fans naar Frankrijk om de begraafplaatsen te bezoeken van 3 spelers die sneuvelden in WO I.   Dat vind ik wel een mooi gebaar.  

De competitie werd bij het uitbreken van WO I gestopt en Leyton speelde zijn laatste wedstrijd voor hun trip naar het front tegen Leicester Fosse en won met 2-0.   20.000 mensen kwamen kijken naar de club en de farewell parade voor de jongens die naar het front gingen.   The O’s gingen toen nog door het leven als the Clapton Orient.   Pas in 1937 wijzigde de club zijn naam naar Leyton Orient.   De propaganda had goed zijn werk gedaan en maar liefst 41 mensen van de club (zowel spelers als staf) gingen met het 17th Battalion Middlesex Regiment naar het front in Noord-Frankrijk.   Het 17th werd ook wel het Footballers Battalion genoemd.   Er waren 2 zogenaamde Football Battalions bij het leger.   En je had nog een Sportsmen Battalion ook.   Deze Battalions gingen ook door het leven als de Pal’s Battalions.   Het enige verschil met een ander Battalion was dat je in een Pal’s Battalion de zekerheid had dat je met je vrienden naar het front mocht.   Meestal mensen uit dezelfde streek of met dezelfde achtergrond en waarschijnlijk vonden de heren generaals dit ook positief voor de moraal.   1 van de mooiere propagandaleuzen was: Buy a pair of football boots to kick the Germans out.   Je had het 17th Duke of Cambridge’s Own Battalion (1st Football) en dan ook het Middlesex Regiment met de Orient mensen.   Om een idee te geven van de omvang, rond 1914 speelden er 5.000 mensen professioneel de edele sport van voetbal in de Uk.   2.000 van deze jongens trokken naar het front.   Het werd geen uitje met vrienden want ze werden naar de Somme gestuurd.   De strijd aan de Somme duurde van 1juli tot en met 18november 1916.   Op deze korte periode sneuvelden maar liefs 1,5miljoen mensen!  Tijdens de eerste dag van de slag sneuvelden langs Britse zijde als 20.000 mannen en raakten er 40.000 gewond.   De schade bij de Clapton Orient bestond uit 3 doden en 13 gewonden.   Richard McFadden, George Scott en William Jonas keerden niet meer terug naar Engeland en liggen nog steeds in N-Frankrijk.  McFadden, voor de oorlog al een lokale held en ook de spits van Clapton had een jongen gered van de verdrinkingsdood en iemand uit een brandend huis gered, maar zou niet meer naar Engeland terugkeren.  William Jonas was in die tijd de plaatselijke topboy bij de vrouwen.  Hij kreeg meer dan 50 fanbrieven per week en zat er wel wat mee want was getrouwd.  Naar het schijnt heeft hij in het programmaboekje laten opnemen dat hij al de brieven wel kon waarderen, maar dat het niet echt meer hoefde.  Vermoedelijk was moeder de vrouw not amused met de fanmail.  Jonas stond in de frontlinie naast McFadden en was erbij toen laatstgenoemde sneuvelde: “Both Willie and I were trapped in a trench (loopgraaf) near the front in Somme, France Willie turned to me and said ‘Goodbye Mac’, best of luck, special love to my sweetheart Mary-Jane and best regards to the lads at Orient.  Before I could reply to him, he was up and over.  No sooner had he jumped out of the trench, my best friend of nearly 20 years was killed before my eyes.” McFadden sneuvelde 3maand later op 23oktober 1916 op 27jarige leeftijd en ligt op de begraafplaats van Couin.  William Jonas sneuvelde op 27juli 1916 op 26jarige leeftijd en zijn lichaam is nooit gevonden.  Van Scott heb ik geen gegevens gevonden. Op 30 april 1921 kwam de Prince of Wales (King Edward VIII) naar Millfields Road om Orient te bedanken voor hun deelname in WO I, ze speelde een voortrekkersrol en na hun gingen veel clubs met gevolg naar het front.  Die dag speelden ze tegen Notts County.  The O’s versloegen Notts met 3-0 en dit was de eerste voetbalwedstrijd in de League die werd bijgewoond door een royal.  In 2005 kwam er een boek uit over deze jongens: “They took the lead” van Stephen Jenkins.  Pas in 2006 gingen de fans van Orient de eerste keer terug naar de graven van hun gesneuvelden.  Het was het eerste officiële bezoek aan de graven in 90jaar.   En nu gaan ze dus terug. 

 Andere Football Battalions: Wales, 14th Battalion (Swansea), bestond uit Leden van de voetbal- en cricket club Schotland, 16th Battalion (Edingburgh), werd ook wel het “Hearts Battalion” genoemd omdat de hele eerste ploeg deel uitmaakte van dit Battalion.  7 leden van Hearts sneuvelden in Frankrijk.  Verder hadden ook Third Lanark en Heart of Midlothian hun eigen Battalion.  HoM zat bij het 16/Royal Scots en Third Lanark maakte deel uit van de Third Lanark Riflemen Volunteers.  De eerste wereldoorlog maakte een diep litteken in de voetbalgeschiedenis.  Vele jongens sneuvelden of raakten zwaar gewond en ik vermoed dat voetbal voor sommige wel het laatste van hun zorgen was op het moment dat ze in hun trench zaten.

In de afgelopen jaren heb ik regelmatig het genoegen gehad om local derbies te mogen bezoeken en stuk voor stuk waren dit wedstrijden met een meerwaarde vanwege de extra sfeer die in en rond het stadion aanwezig was. Een van de leukste derbies was de East Anglia derby tussen Ipswich Town uit Norfolk en Norwich City uit Suffolk. Vooraf had ik geen idee dat deze derby nou zo heel speciaal was, maar qua sfeer en animositeit zijn dit waarschijnlijk de beste derbies geweest die ik tot nu toe heb bezocht.

De eerste East Anglia derby (soms ook wel grappig The Old Farm genoemd) werd al gespeeld in 1902 toen beide clubs nog op amateur niveau speelden. Norwich City werd een profclub in 1905 en Ipswich Town ging pas relatief laat professioneel in 1936. De eerste league match tussen beide clubs werd dan ook pas in 1939 gespeeld. In totaal is de derby nu 139 keer gespeeld, waarbij Ipswich Town 59 keer heeft gewonnen, Norwich City 52 keer en 27 keer was een gelijkspel het resultaat.

De eerste keer dat ik de derby bezocht was in 2006, toen Norwich City het goed deed in The Championship en Ipswich Town een beetje een kleurloos seizoen draaide. De wedstrijd werd afgetrapt op het bizarre tijdstip van 11.30, zodat beide supportersgroepen geen kans hadden om zich vol te laten lopen in de pub. Er was ook vrij veel politie op de been en eenmaal in het prachtige Portman Road bleken we naast het uitvak te zitten, wat nog eens extra bijdraagt aan de sfeer. Van de wedstrijd heb ik destijds dan ook weinig meegekregen, omdat het volgen van alle banter tussen de fans voor enorm veel vermaak zorgde. Na een vroege voorsprong voor Norwich City vocht Ipswich Town zich uiteindelijk terug in de wedstrijd en won deze derby met 3-1. De eerste kennismaking met de East Anglia derby was prima bevallen en smaakte naar meer.

De return volgde een jaar later, toen het lukte om ook tickets te regelen voor dezelfde East Anglia derby, maar dan op Carrow Road, de thuisbasis van Norwich City. Aangezien Norwich een stuk noordelijker ligt, laat de reis daar naar toe meer zien van East Anglia en het rollende boerenlandschap was het aanschouwen meer dan waard. Carrow Road ligt net buiten het centrum en hoewel het vanuit groundhoppers optiek niet zo speciaal is als Portman Road, is het toch een mooi en sfeervol stadion dat eigenlijk altijd vol zit. De autoriteiten gunden ons nu ruim een uur extra, maar een 12.45 kick-off is nog steeds belachelijk vroeg en zorgt helaas vaak voor wat minder sfeer omdat veel mensen nog wakker moeten worden. Ook nu was het weer gelukt om een plek naast het uitvak te regelen en ook nu was de sfeer weer prima. Dit werd ook nog eens extra benadrukt door het scoreverloop, want nadat Norwich City op voorsprong was gekomen, lukte het Ipswich Town ook nu weer om terug te komen in de wedstrijd. Uiteindelijk werd het een 2-2 gelijkspel en ook deze wedstrijd was weer erg geslaagd qua sfeer.

Hoewel andere derbies als bijvoorbeeld Arsenal v Spurs en Manchester United v Manchester City meer aanspreken bij het grote publiek, blijken ook derbies als de East Anglia derby zeer de moeite waard te zijn om die speciale derby sfeer mee te maken.

De kop is eraf. Het was afzien afgelopen maanden, met alleen de Confederations Cup en de Braziliaanse competitie als afleiding, maar zaterdag begon de Engelse competitie dan eindelijk. Goed, de PL nog niet, maar dat is in principe ook de meest voorspelbare en daardoor de minst interessante.

Championship

In de Championship werd vrijdagavond al afgetrapt met de wedstrijd tussen Middlesbrough en Sheffield United. Grote, maar niet echt spannende clubs. Als ik vooraf een uitslag had moeten invullen zou dat 0-0 zijn en dat werd het ook. Bij stadsgenoot Sheffield Wednesday was het wat dat betreft een stuk leuker. De derby tegen Barnsley werd door meer dan 30.000 mensen gevolgd en eindigde in 2-2, nadat de Owls op 2-0 voorstonden. Een knappe comeback van Barnsley, dat bij de degradatiekandidaten staat ingeschaald. Ook in Preston zagen de toeschouwers een 2-2 in de wedstrijd tegen Bristol City en ook hier was er een comeback, in dit geval van de thuisclub. Sowieso was het een weekend vol met gelijke spelen. Slechts vier clubs slaagde erin te winnen. Driemaal een 2-1 (bij Leicester v Swansea, Coventry v Ipswich en Derby v Peterborough) en eenmaal een 4-0. Die laatste viel te noteren in het nieuwe stadion van Cardiff, waar korte metten werd gemaakt met Scunthorpe. Hierdoor zijn de Welshmen ook meteen de nieuwe leider in de competitie. 2-1 was overigens niet de uitslag die het vaakste voorkwam. Het werd maar liefst viermaal 1-1. Zowel bij Crystal Palace v Plymouth, QPR v Blackpool, Watford v Doncaster als West Brom v Newcastle eindigde de wedstrijd in deze uitslag. Die laatste wedstrijd ging tussen de twee grootste titelfavorieten. Newcastle, nog steeds zonder manager, kwam knap terug van een achterstand en er was een glansrol voor de jonge Nederlander Tim Krul. Sommige kenners voorspelden dat het stuurloze Newcastle wel eens een ‘Leeds’ kon gaan doen, door meteen door te degraderen. Van wat ik gisteren zag, zit er toch teveel kwaliteit in die ploeg. Met een goede manager kunnen ze zelfs meestrijden om de titel. Ze moeten alleen die Jonas met zijn paardenstaart zo snel mogelijk verkopen. Wat een flapdrol is dat. De laatste wedstrijd was Reading v Nottingham Forest. Vorig jaar speelde beide clubs ook al tegen elkaar in de eerste speelronde (ondergetekende was er helaas bij) en toen werd het een bloedeloze 0-0. Ditmaal was het niet veel beter en opnieuw werd het 0-0.

League One

In deze divisie viel het resultaat van het weekend te noteren. Het thuisspelende Norwich –gedegradeerd en kanshebber voor de titel – werd compleet van de mat gespeeld door Colchester. Bij 1-7 stokte de teller. Sommige fans hadden er toen al genoeg van. Bij 0-4 kwam er eentje verhaal halen en die gooide zijn seizoenkaart tegen de manager aan. Ik ben benieuwd hoe het daar verder gaat. Bryan Gunn deed het vorig jaar ook al belabberd en zit er alleen nog maar omdat hij een clublegende is, maar ook legendes kunnen worden ontslagen. De andere hoge uitslag viel op te tekenen in Gillingham. De thuisploeg, net gepromoveerd, speelde Swindon van het kastje naar de muur. De 5-0 was erg zoet voor de Gills, want sinds de fans van Swindon een aantal jaar geleden het familievak van Gillingham aanvielen is het haat en nijd tussen beide clubs. Titelfavorieten Leeds United en Charlton Athletic wonnen allebei hun wedstrijd, zij het moeizaam. Sowieso een goed weekendje voor de Londense clubs, want buiten de winst van Charlton wonnen Brentford en Leyton Orient hun uitwedstrijd en speelde Millwall gelijk bij het eens zo grote Southampton.

League Two

In League Two zijn alle ogen gericht op Notts County en hun technisch directeur Sven-Goran Eriksson. Een zware thuiswedstrijd tegen Bradford City kon al meteen voor gezichtsverlies zorgen, maar na 90 minuten vroeg iedereen zich af waar ze zich zo druk om hadden gemaakt. Mede dankzij de hattrick van Lee Hughes wonnen de Magpies simpel met 5-0. Burton Albion speelde zijn allereerste wedstrijd ooit in de League en werd meteen met beide voeten weer op aarde gezet. Met 3-1 werd er verloren bij Shrewsbury Town. Mede-promovendus Torquay deed het meteen een stuk beter, door met 2-0 te winnen tegen Chesterfield. Voor de rest vielen alleen de uitzeges van Bournemouth (0-3 bij Bury) en Dag & Red (1-2 bij Crewe) op. Deze midweek wedstrijden in de Carling Cup en volgende week speelronde twee.

Stamford AFC welcomes you

Soms stuit je tijdens het surfen op internet ineens op leuke dingen en leer je weer wat nieuws. Een aantal jaar geleden kwamen we op weg naar Boston United ineens door het leuke plaatsje Stamford. Het zag er allemaal erg pittoresk uit. Pas geleden dacht ik daar weer aan en besloot ik eens op internet op zoek te gaan naar het stadje. Als voetballiefhebber was ik uiteraard benieuwd of ze een fatsoenlijke voetbalclub hadden. Die hebben ze daar in Lincolnshire in de vorm van Stamford AFC. De prestaties van de club zijn echter niet om over naar huis te schrijven en ook het stadion is nu niet echt de moeite waard om een stuk om te rijden. Wat echter mijn interesse wekte was de bijnaam van de club The Daniels. Nog mooier werd het toen ik er achter kwam dat de naam afkomstig is van Daniel Lambert, ooit inwoner van de stad en de drager van de eretitel the fattest man in the country. Mijn interesse was gewekt. Genoeg reden om eens wat dieper in te gaan op Stamford AFC en zijn wonderlijke bijnaam.

Tegenwoordig vreet iedereen zich te barsten in Engeland. Pauperketens als de Pizza Hut, McDonalds en – de meest treurige van allemaal – Wimpy’s lopen als een trein. Daarnaast is ook de traditionele Engelse keuken er nu niet echt een voor de liefhebber. Als Fish & Chips je nationale gerecht is doe je iets fout. De Chips zijn dan ook nog vaak de glazige variant, met een minimum aan smaak en een maximaal aan verzadigde vetten. Met zout en azijn wordt er nog gepoogd om ze ergens naar te laten smaken, maar dat is een kansloze poging. Met al dit treurige eten zou je verwachten dat een van de huidige inwoners van Engeland wel de zwaarste ooit zou zijn in. Een goede poging werd ondernomen door Jack Taylor uit Bradford. Hij vrat zichzelf te barsten en stierf twee jaar geleden door zijn overgewicht. Hij was 25 jaar niet of zelden buiten geweest. Een goede poging, maar de beste man haalde ‘slechts’ 320 kilo. Zo’n 15 kilo minder dan Daniel Lambert, de recordhouder die in 1809 overleed in Stamford.

Lambert leek een beetje op Andy Fordham voor zijn afvalkuur. In zijn jeugd was deze darter namelijk een schriel mannetje, die op een hazewindhond leek. Ook Daniel Lambert was erg sportief en totaal niet dik. Dat veranderde toen hij cipier werd op zijn 21ste. Lambert stopte met beweging en kreeg honger. Veel honger. Daniel ging daarom eten. Veel eten. Na twee jaar woog hij al 203 kilo. Dat was nogal snel gebeurd, dus hij begon wat op te letten. Het zal daarom zijn geweest dat hij elf jaa later slechts 108 kilo was aangekomen. Daniel woog 311 kilo. Het lopen en het bewaken van de gevangen begon daarom wat lastig te worden en Lambert werd met pensioen gestuurd. Omdat hij toch geld moest hebben besloot hij een rariteit te worden. Hij toerde langs verschillende steden, waar mensen tegen betaling naar hem mochten kijken. Het leverde hem genoeg geld op om zorgeloos pints te kunnen blijven drinken in Stamford.

Helaas was er in die tijd nog geen voetbal, anders had Daniel zeker zijn lokale club gesteund. Ondanks zijn overgewicht bleef hij een sportliefhebber in hart en nieren. In 1809, Daniel was 39 jaar, was hij op weg naar paardenraces. Lekker gokken en een praatje maken, het ideale tijdverdrijf voor hem. In Stamford voelde hij zich goed. In de rest van het land werd hij als gezien, maar hier kende iedereen hem en voelde hij zich thuis. Op weg naar de races ging Daniel nog even langs de pub. Een pint in de morgen is een dag zonder zorgen, was het motto van hem. Het zou echter zijn laatste zijn, want in de pub kreeg hij een hartaanval. Daniel Lambert, de bekendste inwoner van Stamford was niet meer. De – ondertussen – 335 kilo wegende Daniel was niet zo makkelijk te vervoeren. De voorgevel van de pub moest er uit en zijn lichaam moest door acht man worden gedragen. Zeven van die mannen kregen op latere leeftijd een hernia.

In de St. Martin’s Church werd Daniel een paar dagen later begraven. Een groot (zowel letterlijk als figuurlijk) Stamforder was heengegaan. Doordat zijn kist nogal groot was en flink zwaar, waren de acht man die hem eerder hadden gedragen niet genoeg. Ditmaal waren er maar liefst 20 (!) mannen nodig om zijn kist te laten zakken. Uiteraard leverde dit ook weer flink wat rugklachten op. Tijdens de begrafenis werden er in de kerk volop anekdotes verteld, zoals die over zijn onzinkbaarheid. Daniel ging in de zomer vaak in het water liggen en hoefde dan niets te doen. Hij kon namelijk niet zinken. Dit vonden de lokale kinderen erg interessant en die mochten zo nu en dan een ritje maken naar de overkant van de rivier op zijn buik. Een populair figuur dus.

Daniel Lambert op weg naar de paardenraces

Zo’n 61 jaar na de dood van Daniel Lambert besloten enkele mannen in Stamford om een voetbalclub op te richten. De naam? Het originele Stamford Town. Echt goed ging het niet en in 1894 werd er gefuseerd met Rutland Ironworks, de arbeidersclub van de stad. De naam van die laatste werd ook overgenomen, totdat men bedacht dat de naam van de stad ook wel in de clubnaam zou mogen. In 1896 werd de nieuwe naam Stamford AFC. Gaap. Qua bijnaam waren ze ook niet echt origineel. The Reds leek iemand wel leuk, omdat ze in het rood speelden. Gaap. Gelukkig dacht een persmuskiet er anders over en noemde de club steevast The Daniels, naar de bekendste inwoner die de stad ooit heeft gehad: Daniel Lambert. Sindsdien heeft de club deze bijnaam en dat maakt ze net iets meer specialer dan vergelijkbare clubs.

Is er behalve de bijnaam nog een reden om langs Stamford AFC te gaan? Ja, het stadion is wel de moeite waard. Wothorpe Road heeft namelijk een Main Stand die tot de oudste van het land hoort. Helaas zijn er plannen om het stadion te gaan verlaten. Projectontwikkelaars willen er namelijk het zoveelste zielloze appartementencomplex neerzetten. Stamford AFC krijgt daarvoor in ruil een saai nieuw stadion aan de andere kant van de stad. Helaas. Successen waren er ook ooit voor de club. Buiten de gebruikelijk teletoeterbekers (de Hinchingbrooke Cup en het Lincolnshore Senior Shield bijvoorbeeld) waar ik nog nooit van heb gehoord, hebben ze ook één serieuze prijs gepakt. In 1980 won de club namelijk de FA Vase, voor amateurclubs echt een grote prijs. In 1984 werd nogmaals de finale gehaald, maar die werd verloren. Tegenwoordig komt de club uit in de Northern Premier League One South. Het achtste niveau in Engeland.

Toen ik fan werd van deze club speelde The Grecians in de toenmalige Third Division, nu League Two.  Als jonge gast dacht ik dat het goed voor mijn engels zou zijn om een paar weken door te brengen bij een gastgezin in de UK.  Het werd een knus gezin in Exmouth, een slaperig stadje in het prachtige Devon.  De zoon en toekomstige zoon bleken fans te zijn van Exeter City en op die leeftijd had ik alleen nog maar van teams uit de PL gehoord.  Zaterdag bleek dat team ook nog thuis te spelen en ik mocht mee.  Met Lee en Bruce, Bruce Lee dus trok ik naar St James Park waar de de lokale helden Darlington op bezoek kregen.  Het werd een draak van een wedstrijd en Darlington won met 0-1.  Bruce en Lee mompelden dat ze meestal wel beter voetbal op de mat brachten.  Ik was verkocht, toen vond ik het gek dat een club uit de Third Division zijn wedstrijden speelde in een groot stadion en dat daar ook nog eens gek veel volk kwam naar kijken.

En zo ben ik de club blijven volgen via teletekst en internet.  Spijtig genoeg ben ik het adres van mijn toenmalig gastgezin kwijt geraakt want anders had ik er zeker weer contact mee opgenomen.

Terug naar de kern van de zaak: Exeter City in de League One, ja die reeks met Charlton, Millwall, Leeds, Southampton, ….

 Exeter City opgericht in het magische jaar 1904 scheerde nooit hoge toppen in het Britse voetbal en je mag gerust zeggen de de club aan zijn val begon midden jaren ’90.  De club zakte naar League Two en kreeg zware financiële problemen.  In 2002 gaat de club overkop en ze wordt overgenomen door Uri Geller, de lepeltjesbuiger.  Zelfs wijlen Michael Jackson zit dan in het bestuur van de club uit Devon.  Dit is ook de periode dat de club bekendheid krijgt in de Lage Landen, de NOS maakt een reportage over de degradatiestrijd tussen Swansea en Exeter City op de laatste speeldag van de competitie.  That Final Day is 1 van de mooiste voetbaldocumentaires die er ooit gemaakt is.  Het geeft je ook een goed beeld over de beleving in de lagere reeksen van het Britse voetbal.  Exeter zakt naar de Conference en dat is een drama voor de club uit Devon.  Na 83 jaar geen League voetbal meer in Exeter maakt de club ziek.  Het wanbeleid van de vorige jaren maakt dat de financiële zorgen bijna niet meer te overzien zijn.  Spreekwoordelijke lijken vallen uit de kast en de club dreigt helemaal kopje onder te gaan.  De supporters nemen de club over en zetten de tering naar de nering.  In de Conference doet Exeter het niet slecht maar play-offs worden in de eerste seizoenen niet gehaald.  Het gaat pas beter na de komst van Manchester United, de topclub moet begin 2005 thuis aan de bak tegen het kleine Exeter.  The Grecians spelen 0-0 op Old Trafford en er komt een return in Devon.  In een stijf uitverkocht St-James Park wint Manchtester United met 0-2 maar sinds lang kunnen de supporters weer fier zijn op de club.  Deze 2 wedstrijden halen Exeter City helemaal uit het financiële slop.  Het vierde seizoen Conference is er 1 waar Exeter de play-offs haalt.  Ze schakelen Oxford uit en mogen naar Wembley voor de finale tegen Morecambe.  Morecambe wint de finale en Exeter mag weer een jaar aan de bak in de Conference.  Dit seizoen is het wel raak, na een 4^de plaats mogen ze weer play-offs spelen, buur Torquay sneuvelt en Devon mag weer naar Wembley verhuizen.  Cambridge wordt met 1-0 verslagen en Exeter staat weer tussen de mensen in League Two.

Het behoud was goed tijdens dat eerste seizoen in League Two, maar onder leiding van Tisdale klom Exeter in de stand.  Ze klommen zo hoog dat ze net achter kampioen Brentford eindigden.  2 promoties op rij en nu staat Exeter City dus in League One.  Het gaat vreemd zijn om al die grote clubs tegen Exeter te zien voetballen.  Verwachtingen?  Iedereen zal al heel blij zijn met het behoud.  Ze mogen meteen openen bij Leeds United, dat enkele jaren geleden nog Champions League speelde.  Voor deze historische wedstrijd is het uitvak al lang stijf uitverkocht.  Het zal in ieder geval een memorabel seizoen worden voor The Grecians ongeacht het eindresultaat.

“Baby this town rips the bones from your back
Its a death trap, its a suicide rap
We gotta get out while were young
`cause tramps like us, baby we were born to run”

Vanaf het moment dat ik in 1997 Manchester City begon te volgen ging het bergafwaarts met de club. Zuiver toeval natuurlijk maar mooi is anders. De club was natuurlijk in de Swales en Franny Lee jaren aardig afgegleden en was nu onder leiding van Frank Clark bezig aan het 2e jaar op rij in de oude second division. Het voorgaande jaar was na de degradatie uitgelopen op een teleurstellende 14e plek en voor het nieuwe seizoen zag het er niet beter uit. De perfect 10 Georgi Kinkladze was er nog steeds maar bleek niet in staat zijn kunststukjes te vertalen naar de lower leagues. Ook de rest van het team blonk niet uit in kwaliteit en bestond veelaal uit dertigers die aan de verkeerde kant van hun carriere zaten of spelers die het niveau eigenlijk niet aankonden.

Het seizoen begon nog spectaculair met een mooie 2-2 thuis tegen Portsmouth met onder andere een doelpunt van debutant Wiekens maar al rap volgden nederlagen en gelijkspelen elkaar op daar waar overwinningen nodig waren. Tegen het einde van het seizoen stond de ploeg onder de streep en had het een overwinning nodig op het al gedegradeerde Stoke City terwijl Portsmouth moest verliezen. City hervond ineens haar vorm en won de laatste wedstrijd ruim met 5-2 in het  Britannia stadium maar al snel bleek dat directe concurrenten Port Vale en Portsmouth ook zouden gaan winnen. De City faithful, bekend om haar wrange gevoel voor humor, hield de sfeer er in met spreekkoren als “Are you watching Macclesfield” maar na het laatste fluitsignaal was er geen ontkomen meer aan. Voor het eerst in haar geschiedenis was Manchester City gedegradeerd naar de derde afdeling van het Engelse profniveau.

Na de degradatie wordt de meegereisde aanhang bedankt

Anno 2009 ben je geneigd om te roepen so what! Ondertussen wordt het derde plan van het Engelse voetbal bevolkt met clubs als Leeds United, Charlton Athletic en waren tot voor kort ook Nottingham Forest en Sheffield Wednesday bewoners van deze divisie. In het seizoen 1998/1999 was het een iets ander verhaal. Clubs als Wycombe, York, Lincoln en tot groot verdriet van de City supporters zelfs Macclesfield maakten deel uit van league one. Enkele jaren ervoor hobbelde Macclesfield nog mee in de amateurs terwijl City op het hoogste niveau speelde. Kortom een regelrechte vernedering met als extra klap op de vuurpijl het feit dat Stockport County zelfs een divisie hoger speelde. Iets wat tot op de dag van vandaag nog problemen geeft bij bepaalde types in beide supportersgroepen. Maar over de rivaliteit tussen Stockport en City zal ik in een later blog uitweiden.

De City verhalen beginnen te lijken op een kapotte grammofoon plaat maar ook op het derde plan ging het weer niet van een leien dakje. Het begin was veelbelovend. In de stralende zonneschijn wist de ploeg Blackpool met 3-0 naar huis te sturen voor bijna een uitverkocht huis. Ruim 32000 toeschouwers hadden de weg naar Maine Road weten te vinden. Uiteindelijk zou het toeschouwersgemiddelde voor het hele seizoen uitkomen op 28.273 ruim 89% van de totale capaciteit. Niet slecht voor de gevallen reus en een duidelijk teken van de loyaliteit van de gemiddelde City supporter. Grote toeschouwersaantallen ten spijt ging het sportief een stuk minder. Na de competitie ouverture volgden 2 gelijke spelen en een nederlaag. Deze wisselvallige vorm bleef aanhouden tot en met eind januari. Op het moment dat de ploeg aantreed tegen Stoke in het Britannia stadium  staat het 10e (na zelfs even 15e te hebben gestaan in oktober) en is op weg naar een nieuw seizoen in league one. Iets wat financieel gezien de doodslag voor de club had betekent. Live voor de Sky camera’s vond de ommekeer plaats. In pool temperaturen legden beide ploegen een draak van een wedstrijd op de mat. Een afgeslagen corner valt voor de voeten van verdediger Wiekens en met alle geluk van de wereld pakt City 3 punten tegen een concurrent. Het blijkt bevrijdend te werken en met een vorm die over het hele seizoen genoeg was geweest voor de directe promotieplekken weet de ploeg uiteindelijk op de 3e plek te finishen genoeg voor een playoff halve finale tegen Wigan.

Wigan was in die tijd niet meer dan een schimmig clubje uit Lancashire wat net bezig was met haar opmars naar boven. Het speelde nog op het verlopen Springfield Park waar dan ook de 1e wedstrijd voor ruim 6000 toeschouwers plaatsvond. City sleepte een 1-1 uit het vuur. In een kolkend Maine Road wist de ploeg uiteindelijk met 1-0 de finaleplaats veilig te stellen. Tegenstander deze keer: Gillingham.

Na alle ellende in de jaren er voor waren de City supporters gematigd optimistisch. In de competitie had de ploeg tegen Gillingham gewonnen en gelijkgespeeld en City was de club in vorm gezien de eindspurt in de competitie. Voor de wedstrijd was er de, welhaast obligate, rel om de toegangskaarten. In het oude Wembley had City eigenhandig de boel wel kunnen uitverkopen maar helaas voor City werden de kaarten 50/50 verdeeld over beide clubs. Gillingham met gemiddeld 7000 toeschouwers mocht net zoveel kaarten proberen weg te zetten als City met gemiddeld 28000. Dit hield de club uit Kent niet tegen om ook haar allocatie zonder problemen te verkopen. Een dagje Wembley met de lokale club is prima te doen vanuit Kent en zo’n playoff final is natuurlijk een kers op de taart..

Het was de 30e mei 1999. Naderhand gezien één van de belangrijkste, zo niet dé belangrijkste wedstrijd van Manchester City in de afgelopen 30 jaar stond op het program. Het oude Wembley was met 76.935 toeschouwers bommetjevol met hoopvolle supporters van beide kampen. In Winschoten zat de toen 22 jarige schrijver van dit blog in een brugwachterhuisje in Winschoten geld te verdienen om zijn collegegeld te bekostigen. Een oude bakkelieten radio uit vervlogen tijden gaf een brak signaal door van de BBC World Service waar hoogtepunten van de wedstrijd werden doorgegeven. Het signaal was zwak en verdween met regelmaat 3 a 4 minuten, de spanning nog verder opvoerend. Op Wembley was ondertussen afgetrapt.De elf spelers van Manchester City die op die dag in de basis stonden:

Nicky Weaver, Lee Crooks, Richard Edgehill, Gerard Wiekens, Andy Morrison, Kevin Horlock, Michael Brown, Jeff Whitley, Terry Cooke, Paul Dickov en Shaun Goater.

Zoals zoveel finale wedstrijden was het spel niet om aan te zien. Beide ploegen speelden voorzichtig het balletje rond op zoek naar de zwakke punten aan beide kanten. Dik 80 minuten lang bleef dit geschuivel voortduren. Een iets beter City had wat halfbakken kansen maar daar was het ook wel mee gezegd. De pleuris brak uiteindelijk 10 minuten voor tijd uit. Een kort steekpassje in de 16 meter van City bracht de makkelijk scorende Carl Asaba in stelling. Een droge knal in de linker bovehoek langs Nicky Weaver volgde en Gillingham stond vlak voor tijd op voorsprong. Een verwoed wanhoopsoffensief van City volgde op jacht naar de gelijkmaker. Maar in plaats van de 1-1 viel tot groot verdriet van een ieder in sky blue de 0-2. Na een City aanval werd de bal door Gillingham blind naar voren geknald. Je gelooft het haast niet maar met alle geluk van de wereld komt de bal opnieuw terecht bij Carl Asaba. Met een kort hakje brengt hij de opkomende Robert Taylor in stelling die met een ziedende schuiver de bal in het doel knalt. Er zijn op dat moment 86 minuten gespeeld en de City aanhang kan het niet meer aanzien. Opnieuw een nederlaag, opnieuw verdriet. Opnieuw een jaar door moeten brengen in de voetbalkerkhof van league one met clubs als York en Wycombe. Enkele duizende mensen trokken hun conclusie’s en verlieten gedesillusioneerd het stadion om de lange weg vanaf de twin towers naar Wembely Park tube station af te leggen. Een ware walk of shame.

Op dat moment begint een verdoofd Manchester City op een soort automatische piloot te voetballen. Weg zijn de zenuwen en op dat moment beginnen de betere kwaliteiten van de City spelers ten opzichte van die van Gillingham boven te drijven. Met vlot combinatie voetbal komt de bal in de 89e minuut bij Gillingham in het zestien meter gebied. De bal wordt afgeslagen en komt voor de linker van Kevin Horlock. In de touwen met die bal maar veel vertrouwen spreekt er niet uit het juichen van de City spelers. Het enige wat nog rest zijn een onbekend aantal minuten blessuretijd en gezien het geringe aantal keren dat het spel is stil gelegd kan het nooit veel zijn. In Winschoten is de bakkelieten radio uitgezet. Zelf had ik de auto van de provincie Groningen (werkgever op dat moment) in een afgelegen aardappelweiland geparkeerd op wat tegenwoordig de Blauwe Stad is omdat daar het ontvangst met de autoradio beter was dan de prehistorische radio. Kersverse supporter van maar liefst twee jaar en na degradatie krijg je deze teleurstelling voor je kiezen….

Op Wembley tikt de klok ondertussen onverbiddelijk voort op weg naar het eindsignaal van de wedstrijd en misschien zelfs het einde van Manchester City Football Club. Aanval na aanval golft op het doel van Gillingham af maar doelman Vince Bartram houdt zijn kooi leeg. We zijn ondertussen aanbeland in de 4e minuut van de blessuretijd. Geen mens in het stadion en voor de buis begrijpt waar scheidsrechter Mark Halsey de extra speelminuten vandaan haalt. Een klutssituatie rand zestien. De boel komt voor de voeten van Paul Dickov, een kleine schijnbeweging en een snoeihard schot knalhard in de rechterboven hoek. Het sky blue gedeelte van het stadion ontploft. Paul Dickov glijdt in pure extase op zijn knieeen over het heilige gras van Wembley. Op een eenzaam aardappelveld in Scheemda zit een idioot als een debiel oerkreten te uiten met op de achtergrond het knalharde geruis van het middengolf geluid van de BBC World Service. De oogst is vernield.

Paul Dickov na de 2-2

Op Wembley way sijpelen langzaam maar zeker de berichten vanuit het stadion door naar de vertrokken City supporters. Het is 2-1!!! Een klein groepje gaat nog terug, het gros loopt stug door, de handen in de zakken en de lichtblauwe prullaria diep in de zakken verstopt. Ondertussen de tranen wegduwend. Enkele minuten later een enorm gejuich. De pas van de vertrokken City supporters versneld. Het zal wel het eindsignaal zijn. Kut. HET IS 2-2! Huh ? Wat? Ja echt! Dickov 2-2!!! We gaan verlengen!! Langzaam zinkt het besef door in de hoofden van de Mancunians. Halsoverkop worden er sprints getrokken over Wembley way, over de hoge trappen. De slechte conditie speelt geen rol, de adrenaline doet alles vergeten. Enkele stewards proberen de supporters nog buiten te houden maar tegen de grote golf Sky Blues is geen houden aan. Op het moment dat de verlenging wordt afgetrapt zijn de City supporters door het hele stadion verspreid. Ook in de Gillingham vakken zijn de soms betraande hoofden van de City supporters te ontwaren. De verlenging vliegt voorbij zonder dat één van beide ploegen echt aansprak kan maken op een goal. Strafschoppen zullen de beslissing moeten brengen.

De City spelers wachten de strafschoppen af

Horlock scoort, Smith mist voor Gillingham. Dickov mist, maar ook Pennock van Gillingham weet niet te scoren. Vervolgens scoren Cooke voor City en John Hodge voor Gillingham. We zijn ondertussen aanbeland bij de vierde strafschop. De door de supporters verguisde local boy Edgehill scoort de vierde voor City waarna Guy Butters aanlegt voor Gillingham. Een korte aanloop volgt en met links schiet Butters zijn penalty slap door het midden. Recht op het lichaam van de jonge Nicky Weaver. Wat vervolgens gebeurt kan ik proberen te beschrijven maar ik raad de lezer dezes aan de onderstaande youtube links te bekijken en in dit geval nummer drie met daarin de beelden van een in delirium verkerende Nicky Weaver die in zijn eentje de hele windhonde renbaan van Wembley over probeert te rennen. Op de tribunes ontploft het City contigent. De great escape is voltooid en naar later blijkt de eerste stap naar rehabilitatie is gezet. Tien jaar na dato is City overgenomen door een Arabisch consortium en speelt het in een splinternieuw stadion in de Premiership met sterren als Robinho en Tevez. Maar de supporters die op de 30e mei 1999 de wedstrijd op Wembley meemaakten zullen niet vergeten dat dit alles nooit mogelijk was geweest zonder de elf helden die op dat moment de eer van City verdedigden op Wembley.

Big Andy Morrison en Nicky Weaver nemen de cup in ontvangst na de overwinning

In Scheemda werd ondertussen de auto gestart en werd de 12 jaar oude Volkswagen Polo richting Winschoten gestuurd. Er lagen 5 hele boze booteigenaars te wachten tot de brug open ging. Hoezo contrast.

De penalties en de het feest:

http://phoenix92blog.wordpress.com/

Robson in zijn voetbaljaren

Afgescheurde ledematen, kapotgeschoten kinderen, massagraven. Ik zie het met enige regelmaat allemaal voorbij flitsen op de televisie. Waarschijnlijk ben ik afgestompt, want het doet me niet veel meer. Ik neem het voor kennisgeving aan. Misschien is het de leeftijd of het feit dat het allemaal zo vaak te zien is. Toch was ik afgelopen week ineens geraakt toen ik iets zag op de tv. Ik zag een iemand in een rolstoel zitten die meer dood dan levend leek. Je zag het hoopje mens lijden, maar hij behield zijn waardigheid. Hij was namelijk aanwezig bij een evenement dat speciaal ter ere van hem was georganiseerd. Op het tandvlees had hij het weten te redden tot deze dag. Vijf dagen later was hij dood. Sir Bobby Robson is niet meer.

Het beeld van de dood- en doodzieke Robson in die rolstoel zal me nog wel even bijblijven. Het geeft aan hoever een mens kan gaan als hij iets perse wil. Robson had al voor de vijfde keer kanker gekregen en leek een aantal maanden geleden al iedere dag te kunnen sterven. Bobby besloot echter keer op keer de afspraak met de dood te verzetten, want 26 juli 2009 stond met rood omcirkelt in zijn agenda. Die dag zou namelijk de re-match van de halve finale van het WK 1990 worden gespeeld tussen Engeland en Duitsland. Robson was destijds de coach van het Engelse elftal. Het doel van deze wedstrijd was geld inzamelen voor het kankerfonds van Bobby Robson en daar moest en zou hij bij zijn. Ook al koste het hem dagelijks veel pijn. De wedstrijd was te belangrijk voor hem.

Het WK 1990 was ook de eerste keer dat ik Bobby Robson zag. Hij had vooraf al een grote carrière gehad als voetballer bij West Bromwich Albion en Fulham. Daarnaast was hij Engels international geweest. Een groot voetballer dus, maar als manager werd hij zelfs nog groter. Het kleine Ipswich Town was net naar het hoogste niveau gepromoveerd op het moment dat Robson er manager werd. Hij turnde het Engelse equivalent van De Graafschap – Ipswich Town wordt de Tractor Boys genoemd – om tot een echte topclub. De club werd een vaste waarde in Europa, won er zelfs de UEFA Cup, en ook de FA Cup ging voor het eerst naar Ipswich toe. De enige frustratie van Robson bleef de landstitel. Tweemaal werd de tweede plek behaald en driemaal de derde, maar nooit werd de club Champion of England.

Robson en de UEFA Cup bij Ipswich Town

In 1982 werd Robson bondscoach van Engeland. Zoals iedere Engelse bondscoach kreeg ook Robson veel kritiek. De Engelse pers denkt namelijk nog steeds dat Engeland hét voetballand in de wereld is na die gelukkige overwinning in 1966. Tijdens het WK in 1990 snoerde hij echter iedereen de mond. Engeland vocht als leeuwen en spelers als Paul Gascoigne en Gary Lineker veroverden een plekje in de harten van de mensen thuis. Uiteindelijk werd in na penalty’s verloren van de onvermijdelijke Duitsers in de halve finale. Ineens was Robson weer een held, maar die had het ondertussen helemaal gehad met de Engelse pers. Hij besloot op te stappen als bondscoach en een baan op het vaste land te gaan zoeken.

PSV werd zijn nieuwe club. Robson werd geïntroduceerd bij ht Nederlandse publiek door Tom Egbers met de woorden “Every inch a Gentlemen”. Dat bleek te kloppen, want de innemende Engelsman werd als mens door iedereen erg hoog gewaardeerd. Het was helaas ook bij PSV waar voor de eerste keer kanker werd geconstateerd bij Robson. Hij overwon die, zoals hij ook de volgende drie keer die vreselijke ziekte zou overwinnen. Via Sporting Lissabon, FC Porto, Barcelona en nog een keer PSV kwam Robson – ondertussen overladen met titels en bekers – in 1999 terecht bij Newcastle United. Een betere combinatie kon niet, want Robson was een zoon van de streek en The Toon was zijn favoriete club.

Bobby Robson en zijn vertaler, ene José Mourinho

In Newcastle waren ze nog aan het bijkomen van een dramatische periode onder Ruud Gullit (waarin de club afzakte naar de onderste regionen), maar Robson kreeg de ploeg snel weer op de rails. Vanaf 2002 werd de club respectievelijk vierde, derde en vijfde. Geweldige resultaten, maar die vijfde plek betekende geen Champions League voetbal. De vadsige voorzitter Freddy Sheperd gooide hem er in na een paar weken in het nieuwe seizoen eruit, nadat een stroeve start. Sindsdien is de club ver afgezakt, wat resulteerde in degradatie het afgelopen seizoen. Soms bestaat er nog gerechtigheid in de voetbalwereld. Voor Robson betekende het ontslag meteen het einde van zijn carrière in de voetballerij, ondanks dat het Schotse Heart of Midlothian hem nog een baan als manager aanbood.

Sir Bobby hoopte te kunnen genieten van een rustige oude dag, maar helaas openbaarde de kanker zich voor de vijfde keer bij hem. Ditmaal was het lijf er niet meer tegenop gewassen. Puur op karakter hield hij het nog uit tot zijn erewedstrijd in zijn geliefde Newcastle. Robson werd geëerd voor de wedstrijd door de UEFA en kreeg een staande ovatie van het publiek. Hij leek nog te genieten, maar in zijn hart wist hij al dat dit de laatste keer zou zijn dat hij in een stadion zou zijn. Na deze wedstrijd was het genoeg geweest voor hem en kon hij vredig sterven. Robson werd 76 jaar en zal herinnerd worden als een iemand die every inch gentlemen was.

Een doodzieke Robson

Cork en voetbal. Het is zowel een goede als een slechte combinatie. Goed, doordat er voor Ierse begrippen redelijk wat belangstelling is voor in de stad en dat zowel de beste Ierse speler uit het verleden – Roy Keane – als tegenwoordig – Stephen Ireland – geboren zijn in Cork. Aan de andere kant wil het maar niet vlotten met de voetbalclubs in Cork. De lijst van ter ziele gegane clubs is lang en lijkt steeds langer te worden. Vorig jaar de ondergang van Cobh Ramblers uit de voorstad van Cork en nu lijkt zelfs het vlaggenschip Cork City ten onder te gaan. Het zegt eigenlijk genoeg dat Cork City – van 1984 – met zijn 25 jaar de oudste club is die Cork ooit heeft gehad. Bizar, als je bedenkt dat deze club een van de populairste van het land is en ook op het veld veel successen heeft geboekt de afgelopen jaren. Het is jammer, want Cork City is toch een club waarvoor ik wel enige sympathie voel. Samen met Shamrock Rovers en Derry City is het de club die ik het meeste gun op het Groene Eiland.

De voetbalsituatie in Cork is op z’n minst apart te noemen, maar dat is eigenlijk exemplarisch voor de stad. Ze noemen zichzelf niet voor niet Rebel Cork. Zowel de Vikingen als de Engelsen hadden de grootst mogelijke moeite om de Corkonians onder de duim te houden. De inwoners van Cork vinden ook eigenlijk dat hun stad de ware hoofdstad van Ierland is, aangezien Dublin veel lang onder Engelse invloed heeft gestaan en eigenlijk te veel ver-Engelst is. In Cork kreeg nooit een vreemde mogendheid een voet aan de grond en daar zijn ze best trots op daar in het zuiden van Ierland. Gekscherend noemen ze zichzelf wel eens People’s Republic of Cork. Als tweede stad van het land is er ook de gebruikelijke afkeer tegen de grootste stad, Dublin. Zoiets zie je overal (Amsterdam-Rotterdam & Glasgow-Edinburgh, om maar eens wat voorbeelden te noemen) en dus ook in Ierland. Wedstrijden tussen een club uit Dublin en Cork City staan dan ook altijd garant voor veel spektakel op en naast het veld. Geen hooliganisme (buiten Shamrock Rovers is er eigenlijk geen club met een harde kern in Ierland), maar wel stevige banter op de tribunes.

Voor en na WO II tierde het welig met voetbalclubs in Cork. De meeste verdwenen echter zo snel als ze opkwamen. Een succesverhaal was Cork United (1939-1948). Ondanks dat de club slechts een paar jaar bestond, werden er wel vijf landstitels gepakt (1941, 1942, 1943, 1945, 1946) en twee FAI Cups (1942 en 1947). Het was na Dundalk de tweede club buiten Dublin die de titel pakte. Ondanks het succes had het bestuur er genoeg van om continue geld in de club te stoppen. Een klassiek geval van gewoon geen zin meer. De financiële steun viel weg en middenin de competitie besloot de club ermee op te houden. Bizar. Cork had ineens geen club meer op het hoogste niveau. Een nieuwe club werd opgericht: Cork Athletic (1948-1957). Al snel werd dit ook een poenerige club en er werden volop goede spelers uit Engeland gehaald. Het had resultaat, want titels (1950 en 1951) en de FAI Cup (1951 en 1953) werden gewonnen. Er werden ook drie bekerfinales verloren, maar het was duidelijk dat Cork Athletic een waardige opvolger was van Cork United. Op een ander vlak bleken ze dat ook te zijn en de club kreeg diverse schuldeisers achter zich tijd. Tijd om er dus mee op te houden en in 1957 deden ze dat ook.

De mensen in Cork waren ondertussen wel van voetbal gaan houden, naast het populairdere Gaelic Football en Hurling. Een nieuwe club kon dus niet lang op zich laten wachten en daar was Cork Hibernians (1957-1977). Van fouten leren is er niet bij in Cork en ook deze club hield van geld uitgeven dat er niet was. Het ging iets minder druistig dan bij de twee voorganger, waardoor de club het ook langer uithield. Het succes was daarom ook minder groot, hoewel in de jaren 70 het ineens cresendo leek te gaan (het gevolg van een te hoog uitgavepatroon). Een landstitel in 1971 werd gevolgd door een tweede plek in 1972. In datzelfde jaar werd ook de FAI Cup voor het eerst gewonnen. Het lukte zelfs om die te prolongeren. 1972 was sowieso een succesvol jaar, want de voorloper van de Setanta Cup (de Blaxnit Cup) werd ook gewonnen. Die Cup was overigens maar een kort leven beschoren, doordat de Troubles in Noord-Ierland het onmogelijk maakten om een All-Ireland Cup te houden. Daarna ging het allemaal wat minder met Cork Hibernians, mede ook door stadsgenoot Cork Celtic maar daarover later meer. Besloten werd om – in de geest van Cork Athletic – al het geld te stoppen in Engelse voetballers. Eentje in dit geval: Rodney Marsh, de grote vedette van QPR en Manchester City. Het koste de club een godsvermogen, terwijl Marsh amper speelde (slechts 3 wedstrijden). De club hoopte met deze transfer Cork Celtic af te troeven, maar in plaats daarvan ging de club failliet in 1977. Dat was de derde Corkse club die ooit de landstitel won, maar verdween door geldproblemen.

Cork Celtic (1959-1979) dan. In 1974 won het de landstitel. Mede door het succes van Cork Hibernians en Cork Celtic begin jaren 70 was voor het eerst Cork de voetbalhoofdstad van Ierland en niet Dublin. De mensen in Cork genoten daarvan en het smaakte naar meer. Onderling was er ook een grote rivaliteit tussen beide clubs uit de stad en ze probeerden elkaar af te troeven. Cork Hibernians haalde de eerder aangehaalde Rodney Marsh, dus Cork Celtic kon niet achterblijven. Diverse topspelers kwamen achter elkaar naar Cork Celtic. Ondermeer George Best (in 1975), Geoff Hurst (in 1976) en Uwe Seeler (in 1977) speelden in hun nadagen voor de club. Het koste de club handenvol met geld, terwijl het rendement van de betreffende spelers vrij laag was. Prijzen leverde het niet op, maar wel flink schulden. In 1979 was het dan ook gedaan met Cork Celtic. De vierde Corkse club die verdween. Zouden ze er iets van leren in de Rebel City?

Na het faillissement van Cork Celtic in 1979 zat de stad een tijdje zonder topclub. In 1984 vonden de notabelen van de diverse clubs in de stad het tijd werd om er toch weer eentje te hebben. Ze sloegen de handen ineen en Cork City werd opgericht. Het doel was om eens niet met geld te smijten, maar rustig de boel op te bouwen. Er werd vooral gevochten tegen degradatie in het gammele Flower Lodge Stadium. Dat laatste werd opgelost door van het voormalige stadion van Cork Celtic – Turner’s Cross – de nieuwe thuishaven te maken. De League Cup werd in 1988 gewonnen en door een verloren FAI Cup finale in 1991 mocht de club zich opmaken voor zijn eerste Europese avontuur. Meteen werd de hoofdprijs getrokken, want Bayern München kwam op bezoek. Waar verwacht werd dat Cork zou worden geslacht, hielden ze de Duitsers knap op 1-1. Uiteindelijk werd er met 2-0 verloren in Duitsland, maar Cork City had naam gemaakt. Het geld dat de tweestrijd met Bayern opleverde werd in het team gestopt. Met resultaat, want in 1993 was er de eerste landstitel. Cork City was de vijfde Corkse club die dit presteerde.

De club begon te groeien en de wat cynisch geworden voetbalfan in Cork begon de weg naar het stadion te vinden. Het werd zelfs een van de meest populaire clubs in Ierland en de fans – bekend onder de naam Rebel Army – zijn de meest fanatieke van Ireland. Ondertussen won Cork City voor de Millenniumwisseling nog tweemaal de League Cup (1995 en 1999) en ook de FAI Cup (1998) kwam in het bezit van de Corkonians. De club bezondigde zich ook niet aan gekke uitgaven. Eindelijk leek het voetbal in Cork vaste grond te krijgen, want een club die meer dan 15 jaar bestond hadden ze nog niet veel meegemaakt aan de zuidkust van Ierland. De nieuwe eeuw bracht zelfs nog meer voetbalgeluk naar Cork. In 2005 werd namelijk de tweede landstitel gewonnen en twee jaar later werd daar ook een tweede FAI Cup aan toegevoegd. Na de implosie van Shelbourne leek Cork City dé topclub van Ierland te worden. Cork was weer het kloppende hart van het Ierse voetbal en de lokale waren lyrisch over het voetbal in de stad.

2007 was op dat moment misschien wel het mooiste jaar uit de recnte geschiedenis van het Corkse voetbal. Cork City won de beker en een divisie lager won Cobh Ramblers (sinds 1985 in het Ierse profvoetbal) de titel. Cobh Ramblers – uit Cobh, een voorstadje van Cork – is de club waar Roy Keane ooit zijn carrière begon voordat Nottingham Forest hem kocht, terwijl ook Stephen Ireland daar speelde. Het was 13 jaar geleden dat zij nog eens op het hoogste niveau uitkwamen. Hoogtijdagen aan de zuidkust dus, maar al snel werd het duidelijk dat er voor die successen een erg hoge prijs betaald moest worden. Cobh had het stadion aangepast na de promotie en het geld was op. Roemloos degradeerde de club en even leek het erop dat de club – tot over zijn oren in de schulden – helemaal zou verdwijnen van de voetbalkaart. Uiteindelijk bleef het bij een dubbele degradatie naar het laagste nationale niveau in Ierland, het zogenaamde A Championship Group B. Tegenstanders zijn voornamelijk tweede elftallen van andere clubs en niet-illustrere namen als Tralee Dynamos. Nodeloos om te zeggen dat Cobh Ramblers daarin onderaan staat. Er is een voordeel; het niveau is zo laag dat je er niet uit kunt degraderen. Voor dat ene jaartje op het hoogste niveau heeft de club wel een erg zware prijs moeten betalen.

Helaas bleek 2007 achteraf ook een zwart jaar te zijn voor de Cork City. De dubieuze investeringsgroep Arkaga nam de club over met wilde plannen. Er zou een nieuw stadion worden gebouwd met 30.000 plaatsen en Cork moest ook Europees een geduchte club worden. De investeringsgroep hoopte dat er een All-Ireland League zou komen, zodat er nog meer geld verdiend kon worden. Al snel kwamen de snelle pakken erachter dat er in het Ierse voetbal niet te verdienen is en eind 2008 trokken ze de handen van de club af. Cork City bleek ineens 1.3 miljoen euro aan schulden te hebben. Een gigantisch bedrag voor een Ierse club en er moest flink worden afgebouwd. De spelers namen voor één jaar genoegen met een loonsverlaging van 70% en puur op karakter werd de Setanta Cup in 2008 gewonnen.

Sinds een paar maanden is het echter kommer en kwel. Het lukt maar niet om de schulden te verkleinen en er werden enkele niet zo slimme beslissingen genomen. In 2005 kocht Reading Kevin Doyle voor 78.000 pond. Er stond echter een clausule in het contract dat Cork City 10% zou krijgen van de transfersom als Doyle zou worden doorverkocht. Reading wilde hier echter van af en bood Cork een paar maanden terug 250.000 pond om zo de clausule af te kopen. Gretig nam de club het geld aan. Een paar weken geleden kochten de Wolves Doyle echter voor 6.500.000 pond. Als ze in Cork iets meer geduld hadden gehad waren ze nu vier ton rijker geweest. Een bedrag dat de club er goed kan gebruiken, want afgelopen week (27 juli) heeft de belastingdienst het faillissement van Cork City aangevraagd. De club heeft namelijk nog een betalingsachterstand van drie ton bij de mannen die het niet leuker kunnen maken, maar wel makkelijker. Deze vrijdag (31 juli) werd bekend dat er geen overeenstemming is bereikt en de club heeft tot woensdag om met het geld over de brug te komen. In paniek heeft Cork City bij het in Ierland razend populaire Celtic gesmeekt voor een oefenwedstrijd. Die hebben toegezegd, maar door Europese beslommeringen wordt die wedstrijd pas eind augustus/begin september gespeeld. Er wordt verwacht dat er minstens twee ton wordt binnengehaald met deze wedstrijd en men hoopt echter dat de belastingdienst er genoegen mee neemt om het geld later pas te krijgen. Zo niet dan is ook de vijfde Corkse club die kampioen werd verleden tijd.

Sinds 1996 noem ik mezelf een Manchester City supporter. Nadat ik wat beelden had gezien van Gerard Wiekens (speler van het mij zo geliefde BV Veendam) op Maine Road was ik om. Wat een schitterend stadion, wat een fans en wat een passie.

In de jaren die volgden maakte ik alles binnen de club op afstand mee. Als Oost Groninger ga je nou niet direct in je uppie de plas over en vrienden en familie haakten bij het horen van de namen Manchester City en lower leagues vlot af. Via het internet (ja ook toen al!), nieuwbrieven en wat fanzines bleef ik op de hoogte van het wel en wee van mijn zo geliefde City. Tussen 1996 en 2002 was het een ware rollercoaster zoals de club ook eigenlijk aan haar verleden welhaast verplicht was. Er volgden degradaties naar league one en de championship en promoties vanuit dezelfde divisies met als hoogtepunt natuurlijk de playoff final op Wembley. Hierover zal ik in een toekomstig blog nog eens ruim vertellen.

Dader
In 2001 gebeurde het dan toch en mocht ik “mijn” City in het echie zien. De sluimerende liefde werd door zicht, geuren en geluiden van Maine Road, de City supporters en ja zelfs de beruchte Moss Side gevoed.In een dramatische pot voetbal zag ik City stijlvol met 0-1 vlak voor tijd verliezen tegen de Spurs op weg naar de, tot nu toe in ieder geval, laatste degradatie.  Het jaar er op kwam de ploeg onder leiding te staan van Kevin Keegan die voor promotie zorgde waardoor de club terug kwam op het hoogste plan en waar het nu nog steeds bivakkeert.

In deze periode leerde ik een groep mensen kennen met een soortgelijke passie voor Engels/Brits voetbal en bleek dat de drempel om naar het beloofde land te gaan eigenlijk niet eens zo hoog hoefde te liggen. In die periode bezocht ik dan ook meerdere keren per jaar een wedstrijd van City zowel uit als thuis samen met een hele hoop wedstrijden op het lagere plan van andere teams dan City. Ondanks dat bleef mijn liefde voor City nog altijd het grootst.

Fast forward naar 30 augustus 2008. Na een weekje Engeland (vanzelfsprekend welhaast) kwamen we terug naar Nederland waar ik een smsje ontving van mede forumlid Joost. City zou zijn overgenomen door Arabieren?! We hadden 30 miljoen geboden op Berbatov? Wat? Hoe? Wie? Helaas bood de Nederlandse radio weinig uitkomst en met een flinke snelheid gaf ik de auto de sporen om mij vanuit Tilburg naar Groningen te brengen. Aldaar parkeerde ik mezelf voor Sky Sports News en heb ik in een soort roes de gebeurtenissen voorbij zien komen. In al mijn jaren als supporter zag ik allerhande spelers passeren. Veelal free transfers of loans aangezien de club vaak geen nagel had om de kont te krabben. En ineens hadden we Robinho gekocht?! Robinho? Juist een speler die ik eerder in die week nog had verguisd en omschreven als zijnde alles wat verkeerd was in het moderne voetbal met zijn nare maniertjes en overdreven persncoferenties om een transfer naar Chelsea te forceren. Daar zit je met je goed gedrag als supporter.

32 miljoen pond en dubbel en dwars waard

Vervolgens was er welhaast een complete omslag in de benadering van mijn clubje. In het verleden werd ik op zijn hoogste meewarig aangekeken of wat schamper uitgelachen omdat ik liddel ol siddy volgde in plaats van glorierijkere clubs als Arsenal of Manchester United. In al die jaren kon ik verder rustig rondrijden in mijn autootje met City shirt of sticker zonder reacties van mijn medeweggebruikers.Ook dit alles veranderde welhaast overnacht.Een volledige hetze tegen Manchester City (zet calimerodop op) lijkt zich te hebben ontwikkeld. We maken het voetbal kapot met de belachelijk grote sommen geld die we voor spelers uittrekken. In januari werd we bijna verantwoordelijk gesteld voor de hele economische malaise. Fijntjes wijs ik er iedere keer op dat de grote 4 in Engeland al sinds jaar en dag complete elftallen voor grote bedragen binnenhalen maar dit lijkt tegen dovemansoren gericht. City is evil en moet branden voor al hetgeen het verkeerd doet. Natuurlijk zou ik dag in dag uit bezig kunnen blijven met het verdedigen van het beleid van wat nog steeds mijn club is maar om heel eerlijk te zijn kost het me teveel energie en frustratie om duidelijk te maken dat tussen mijn zwart en hun wit nog steeds grijstinten zitten dat ik het onderhand maar heb laten varen.

Chocovla beklaagt zich over het onrecht

De vitriool vanuit fora, de pers en andere bronnen zal alleen maar blijven stromen. De meningen van mensen zullen derhalve veelal negatief zijn over City. De vraag die ik dan toch wil stellen aan de lezers van dit blog is deze: “Zou jij je club laten vallen als deze zou worden overgenomen door een rijk consortium? Hoe zou jij reageren?” En dan bedoel ik echt afvragen niet een holle frase met een politiek corect antwoord

gegroet,

Chocovla supporter FC De AntiChrist aka MCFC